Γράφει ο Ιφικράτης Αμυράς
Και
σου επιτίθενται οι ρωμαϊκές λεγεώνες. Σε κατασφάζουν. Ξανά και ξανά. Το
σκέφτεσαι, και διαπιστώνεις ότι δεν μπορείς να τους ξεπεράσεις στο στρατιωτικό πεδίο
πολέμου. Τί κάνεις;
Μήπως
επαναλαμβάνεις τις γνωστές ανοησίες των Ελλήνων, «η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει»;
Μήπως αποδίδεις την ήττα σου σε διεθνείς συνωμοσίες; Μήπως αρχίζεις τις κλάψες
του τύπου «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θάναι»;
Ή μήπως
αλλάζεις πεδίο και είδος πολέμου; Και κτυπάς τον εχθρό στην ψυχή. Στα ήθη. Στα
έθιμα. Στην θρησκεία του.
Του
παρουσιάζεις έναν δικό σου θεό. Τον υιό μίας εβραίας. Διαδίδεις στον εχθρό ότι
είναι ο σωτήρας του. Ότι αν τον προσκυνήσει (αν δηλαδή προσκυνήσει εσένα τον
εβραίο), τότε θα αφεθούν οι αμαρτίες του (δηλαδή όλα τα ζωτικά του ένστικτα),
και θα μεταβεί στον παράδεισο.










